Wiosną 1967 roku słynni już wtedy The Rolling Stones pierwszy i ostatni raz przyjechali do komunistycznego kraju. Liczba tych, którzy idą dziś w zaparte, że widzieli ich koncert w Sali Kongresowej kilkukrotnie przekracza jej pojemność. Występ The Rolling Stones w Polsce szybko stał się wydarzeniem niemal mitycznym, także dla samych muzyków, którzy po powrocie zza niesławnej żelaznej kurtyny ochoczo opowiadali w angielskich mediach barwne historie z pobytu w naszym kraju. Stonesi, jak głosi legenda, za występ otrzymali zapłatę, którą prze-znaczyli na wysłany do Londynu wagon polskiej wódki, od początku wizyty byli przekonani, że są w Moskwie, a Mick Jagger zjadł rzucone na scenę kwiaty. Na Okęciu przetrzymano artystów dopóki nie przetrzepano im wszystkich walizek i nie wyciśnięto z tubek pasty do zębów w poszukiwaniu narkotyków, czyli czegoś, o czym ówcześni polscy celnicy nie mieli pojęcia. Po imprezie w klubie Kamieniołomy, mieszczącym się w pod-ziemiach Hotelu Europejskiego, Stonesi do pokojów wrócili na czworakach. Nazajutrz, w Sali Kongresowej, na zawsze odmienili muzyczną świadomość polskiej młodzieży. Nie można dobrze zrozumieć skali tego wydarzenia, nie zdając sobie sprawy z wyglądu otaczającego nas świata. Na scenie po-litycznej rządził i dzielił Władysław Gomułka. Spragniona kontaktu z rockiem młodzież ustawiała się w kolejkach po zakup rodzimej produkcji pocztówek dźwiękowych (jedną z nich, z piosenką Steviego Wondera, zdobił… grzyb prawdziwek). Zachodnią płytę winylową mógł mieć natomiast ten, kto zechciał wydać całe miesięczne wynagrodzenie na przywieziony zza granicy przez stołeczną stewardesę lub trój-miejskiego marynarza longplay, który z dumą można było odtworzyć na prywatce. I to właśnie w tej siermiężnej rzeczywistości zjawili się kolorowi jak papugi Stonesi, rozpoczynając dwudniowy pobyt, o którym już od dnia ich wylotu zaczęły krążyć legendy. Jak więc wyglądała pierwsza wizyta najsłynniejszego zespołu w dziejach muzyki za żelazną kurtyną? Właśnie tak… [lubimyczytac.pl]

To nie jest książka o muzyce. To nie jest też książka o nałogach, nagranych płytach czy zaśpiewanych koncertach. To książka o CZŁOWIEKU. I o PRZYJAŹNI. O niezwykłym CZŁOWIEKU i niezwykłych PRZYJAŹNIACH. Ale też o relacjach rodzinnych, koleżeńskich i zawodowych, a czasami jedynie przelotnych znajomościach. To książka o swoistych „pieczęciach”, jakie niezwykli ludzie zostawiają czasami w naszych życiorysach. I o tym, jaką pustkę odczuwamy, kiedy odchodzą. To książka o CZŁOWIEKU, który wymykał się wszelkim schematom. O zdolnym muzyku, ale przede wszystkim niezwykłej postaci o niebanalnej osobowości. Ryśka Riedla wspominają członkowie jego najbliższej rodziny, przyjaciele, współpracownicy, dziennikarze oraz znajomi. 25 lat od jego przedwczesnej śmierci to dobry moment na wspomnienia. Czas ich jeszcze nie pozacierał, za to pozwolił je uporządkować i nabrać do nich dystansu. [lubimyczytac.pl]